Tijdens de Vredesweek kwamen we in Amsterdam voor het eerst samen rond ILOA / Barmhartig Amsterdam, een initiatief dat nog in opbouw is. Met deelnemers uit verschillende geloofsgemeenschappen en levensbeschouwelijke tradities gingen we in gesprek over wat ons verbindt en hoe we samen verder kunnen in onze mooie hoofdstad. Ik ben trots dat ik aan dit begin mocht bijdragen.
Het thema ‘Niets doen is geen optie’ gaf richting aan onze ontmoeting. Voor mij raakt dat aan een verantwoordelijkheid die dichtbij begint. Wie vrede belangrijk vindt, kan zich afvragen wat hij zelf doet om een ander te leren kennen. Wie een verbonden stad wenst, kan ruimte maken voor mensen buiten de eigen vertrouwde kring. Deze eerste bijeenkomst bood ons de gelegenheid om daarmee te beginnen.
Ruimte voor onze verschillende overtuigingen
In de gesprekken zochten we naar onze gemeenschappelijke deler. Wat brengt ons bij elkaar, terwijl we ieder vanuit een eigen geloof of levensovertuiging naar het leven kijken? En hoe kunnen we die verbondenheid betekenis geven in de stad die we delen?
Voor mij vraagt zo’n gesprek om oprechte belangstelling voor de ander. Achter de naam van een gemeenschap staan mensen met een eigen levensverhaal. Iemand kan woorden gebruiken die mij minder vertrouwd zijn en toch een zorg uitspreken die ik herken. Door door te vragen, ontstaat ruimte om te begrijpen waarom iets voor die persoon belangrijk is.
Daarbij mag iedereen geworteld blijven in de eigen overtuiging. Juist wanneer mensen kunnen vertellen waar zij hun inspiratie vandaan halen, krijgt een ontmoeting diepgang. Samenwerking wordt sterker als we zowel onze overeenkomsten als onze verschillen serieus nemen. Ook wanneer een onderwerp schuurt, kunnen we zorgvuldig blijven luisteren.
Barmhartigheid krijgt betekenis in het dagelijks leven
Het woord barmhartigheid spreekt mij aan, omdat het een beroep doet op onze aandacht voor de ander. Het krijgt betekenis wanneer we merken dat iemand buiten de kring valt en die persoon uitnodigen. Ook belangstelling tonen voor een zorg die binnen een andere gemeenschap leeft, kan daar een uitdrukking van zijn.
Voor mij hoort daar ook bij dat we elkaar weten te vinden wanneer het moeilijk wordt. Als iemand uitsluiting ervaart, is het waardevol wanneer er mensen zijn die luisteren en naast die persoon gaan staan. Zulke betrokkenheid kan groeien wanneer we elkaar eerder hebben ontmoet en er vertrouwen is ontstaan.
Daarom vind ik het belangrijk om tijdens de Vredesweek ook vooruit te kijken. Hoe houden we contact? Waar kunnen gemeenschappen elkaar ondersteunen? Een eerste gesprek kan aanleiding geven om bij elkaar op bezoek te gaan of samen iets te organiseren in een buurt. Zo kan een gedeelde waarde een concrete plek krijgen in het dagelijks leven.
Wat ik vanuit Zoetermeer meeneem
Vanuit mijn betrokkenheid bij het Interlevensbeschouwelijk Overleg Zoetermeer, ILOZ, draag ik de overtuiging mee dat samenwerking tijd en aandacht verdient. Een ontmoeting krijgt meer betekenis wanneer mensen elkaar daarna opnieuw opzoeken. Door contact te onderhouden, wordt het gemakkelijker om een vraag te stellen, een zorg te delen of samen een initiatief te nemen.
Die ervaring neem ik graag mee naar Amsterdam. Tegelijk vraagt deze stad om een samenwerking die groeit vanuit de mensen en gemeenschappen die hier betrokken zijn. Hun ideeën en behoeften moeten richting geven aan het vervolg. Ik draag daar graag aan bij door mee te denken en samen te onderzoeken wat mogelijk is.
Een begin dat om een vervolg vraagt
ILOA / Barmhartig Amsterdam staat nog aan het begin. Er is ruimte om elkaar beter te leren kennen en gezamenlijk te bepalen hoe de samenwerking vorm kan krijgen. Mijn hoop is dat we daarbij ook mensen blijven uitnodigen die nog niet aan tafel zitten. Hun ervaringen kunnen ons helpen om verder te kijken dan onze eigen kring.
Ik ben trots en dankbaar dat ik deze eerste bijeenkomst mocht vormgeven met Roemer van Oordt, Anna Verbeek en Rosaliene Israël, en met de deelnemers vanuit de verschillende gemeenschappen. Hun bijdrage maakte deze ontmoeting mogelijk. Samen hebben we een eerste stap gezet waarop we kunnen voortbouwen.
Mijn wens is dat we over een tijd op deze bijeenkomst terugkijken als het begin van relaties die zijn blijven groeien. Ik hoop dat mensen elkaar dan weten te vinden met een vraag of een idee, ook buiten de eigen gemeenschap. Aan zo’n barmhartig Amsterdam wil ik graag meewerken.
