Wat mij van Aan tafel in Rokkeveen vooral is bijgebleven, zijn de scherpe vragen die ik kreeg. Ik vond het belangrijk om daar ruimte voor te geven. Wanneer ik vertel waarom ik mij inzet voor vrede en compassie, hoort daar ook bij dat mensen mij kunnen bevragen.
Op woensdag 23 september kwamen we in de wijkbibliotheek Rokkeveen samen voor onze tweede activiteit tijdens de Vredesweek 2026. Vanuit het Interlevensbeschouwelijk Overleg Zoetermeer (ILOZ) organiseerden we deze rondetafelavond met de Bibliotheek Forum Zoetermeer. De dialoog hadden we samen met Stichting Piëzo opgezet. Het thema van de Vredesweek, ‘Niets doen is geen optie’, kreeg hier een heel praktische invulling: tijd vrijmaken om elkaar te ontmoeten.
Ruimte voor scherpe vragen
Aan het begin mocht ik vertellen wat mij inspireert om mij in te zetten voor vrede en compassie in onze samenleving.
De scherpe vragen die ik kreeg, mochten er zijn. Die ruimte geven betekent voor mij ook luisteren naar wat iemand bedoelt, zelfs wanneer dat schuurt met mijn eigen kijk. Achter een vraag kan pijn zitten die ik nog onvoldoende begrijp. Door daarbij stil te staan en elkaar verder te bevragen, kunnen nieuwe inzichten ontstaan. Voor mij maakt juist die openheid een ontmoeting als deze waardevol.
Kennismaken bij de rijsttafel
Na de inleiding was er een warme maaltijd met een Indonesische rijsttafel. Tijdens het eten ontstonden gesprekken en konden mensen elkaar op een ongedwongen manier leren kennen. Aan tafel hoef je niet direct een standpunt te verwoorden. Je kunt eerst kennismaken met degene naast je. Dat gewone contact verdient ruimte, zeker op een avond waarop we daarna ook persoonlijke en soms lastige onderwerpen bespreken.
Wat vrede voor jou betekent
Daarna volgde de dialoog rond de vragen wat vrede voor jou betekent en hoe we met elkaar in gesprek blijven. Het werden boeiende gesprekken tussen mensen die elkaar anders misschien niet hadden ontmoet. De persoonlijke insteek van de eerste vraag maakte het voor mij waardevol: iedereen kon vanuit het eigen leven woorden geven aan vrede.
In gesprek blijven vraagt vervolgens dat we verschil durven laten bestaan. We hoeven geen gezamenlijk antwoord op iedere vraag te vinden. Het lijkt mij belangrijker dat we elkaar ook bij een volgende gelegenheid nog durven aanspreken, terwijl we weten dat we over bepaalde onderwerpen anders denken.
Een plek waar we elkaar treffen
Deze avond liet mij opnieuw zien hoe nodig zulke ontmoetingen zijn. Ook in dezelfde stad kunnen onze dagelijkse levens zich grotendeels langs elkaar afspelen. Een bijeenkomst als deze biedt een gelegenheid om iemand te spreken die je op je gebruikelijke plekken misschien niet tegenkomt. Die gelegenheid moeten we wel organiseren.
Daarom waardeer ik de samenwerking met de Bibliotheek Forum Zoetermeer en Stichting Piëzo. Samen maakten we ruimte voor deze avond. Dank aan iedereen die hielp en aan de deelnemers die aansloten en het gesprek aangingen.
Mijn hoop is dat een volgende ontmoeting met iemand van deze tafel begint met herkenning. Je komt elkaar ergens in de wijk tegen en vraagt even hoe het gaat. Zo kan wat we tijdens de Vredesweek begonnen een vervolg krijgen in het dagelijks leven van onze stad.
